Γιατί η ανεργία των νέων στην Ισπανία παραμένει τόσο επίμονα υψηλή
Η ανεργία των Ισπανών κάτω των 25 ετών βρίσκεται επί δεκαετίες στην κορυφή της Ευρώπης, σε άνθηση και κρίση. Τα αίτια είναι διαρθρωτικά.
Όποιος κι αν είναι ο μήνας, ένα μοτίβο στα ευρωπαϊκά στοιχεία για την εργασία σχεδόν δεν αλλάζει: το ποσοστό ανεργίας των νέων στην Ισπανία βρίσκεται στην κορυφή ή κοντά στην κορυφή της κατάταξης της ΕΕ και συνήθως υπερβαίνει κατά πολύ το διπλάσιο ποσοστό για το σύνολο του εργατικού δυναμικού. Ίσχυε στα χρόνια της κρίσης, όταν ξεπερνούσε το πενήντα τοις εκατό, και εξακολουθεί να ισχύει στις ανακάμψεις. Ένας αριθμός που επιβιώνει από κάθε κύκλο δεν είναι κυκλικός — αποκαλύπτει κάτι για τον τρόπο με τον οποίο είναι δομημένη η αγορά εργασίας.
Τι μετρά πραγματικά ο αριθμός
Πρώτα, η παγίδα του ορισμού. Το ποσοστό ανεργίας των νέων είναι το μερίδιο των ανέργων μεταξύ των ατόμων ηλικίας 15–24 ετών που ανήκουν στο εργατικό δυναμικό — εργάζονται ή αναζητούν ενεργά εργασία. Οι περισσότεροι σε αυτή την ηλικία φοιτούν στο σχολείο ή στο πανεπιστήμιο και δεν ανήκουν σε καμία από τις δύο ομάδες, οπότε ο παρονομαστής είναι μικρός και το ποσοστό μοιάζει δραματικό. Η εναλλακτική μέτρηση, η αναλογία ανεργίας των νέων — άνεργοι νέοι ως μερίδιο όλων των νέων — είναι παντού πολύ χαμηλότερη. Η Ισπανία έχει κακές επιδόσεις και στις δύο μετρήσεις, άρα το πρόβλημα είναι πραγματικό, όμως η σύγκριση ποσοστών μεταξύ χωρών με διαφορετικά μερίδια φοιτητών υπερβάλλει τις αποκλίσεις. Αυτό πρέπει να λαμβάνεται υπόψη σε κάθε κατάταξη, μαζί και σε αυτή του ιστότοπου.
Ο μηχανισμός συμβάσεων δύο βαθμίδων
Η βαθύτερη αιτία είναι ο μακροχρόνιος δυϊσμός της ισπανικής αγοράς εργασίας. Για δεκαετίες, όσοι είχαν ήδη εδραιωθεί διέθεταν συμβάσεις αορίστου χρόνου με ισχυρή προστασία, ενώ οι νεοεισερχόμενοι — δηλαδή οι νέοι — περνούσαν από τη μία σύντομη σύμβαση ορισμένου χρόνου στην άλλη. Οι εργοδότες προσλάμβαναν προσωρινά, απέλυαν στη λήξη της σύμβασης και επαναπροσλάμβαναν· οι νέοι εργαζόμενοι απορροφούσαν σχεδόν όλη την προσαρμογή σε κάθε ύφεση. Η μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας του 2021 περιόρισε απότομα τις προσωρινές συμβάσεις και έστρεψε τις προσλήψεις σε μόνιμες μορφές, ενώ έκτοτε το μερίδιο της προσωρινής απασχόλησης των νέων έχει μειωθεί αισθητά. Μαζί του βελτιώθηκε και το ποσοστό ανεργίας — αλλά ο μηχανισμός λειτουργούσε επί σαράντα χρόνια και η κληρονομιά του στις δεξιότητες και την εργασιακή εμπειρία υποχωρεί αργά.
Εποχικότητα, κλάδοι και εκπαίδευση
Προστίθενται ακόμη τρεις παράγοντες. Η ισπανική οικονομία στηρίζεται στον τουρισμό και τη φιλοξενία, κλάδους με σύντομες εποχικές συμβάσεις που προσλαμβάνουν και αποδεσμεύουν μαζικά νέους εργαζομένους. Η πρόωρη εγκατάλειψη του σχολείου, αν και έχει βελτιωθεί πολύ, άφησε γενιές με προσόντα που δεν ταιριάζουν σε όσα ζητούν σήμερα οι εργοδότες. Και η ανεργία έχει έντονο περιφερειακό χαρακτήρα — ο νότος καταγράφει συστηματικά ποσοστά νέων πολύ υψηλότερα από τη Χώρα των Βάσκων ή τη Μαδρίτη, οπότε ο εθνικός αριθμός αποτελεί μέσο όρο δύο διαφορετικών αγορών εργασίας.
Γιατί έχει σημασία πέρα από την Ισπανία
Η ανεργία των νέων είναι ο δείκτης εργασίας με τη μακρύτερη σκιά: περίοδοι ανεργίας στην αρχή της σταδιοδρομίας πιέζουν τους μισθούς και τις προοπτικές απασχόλησης για δεκαετίες — οι οικονομολόγοι το αποκαλούν φαινόμενο ουλής. Είναι επίσης ο αριθμός για τον οποίο το ενιαίο επιτόκιο της ευρωζώνης μπορεί να κάνει τα λιγότερα: η ΕΚΤ μπορεί να περιορίσει ή να τονώσει τη ζήτηση, αλλά δεν μπορεί να ξαναγράψει το εργατικό δίκαιο στη Μαδρίτη. Αυτός ο διαχωρισμός — νομισματική πολιτική στη Φρανκφούρτη, θεσμοί εργασίας σε εθνικό επίπεδο — εξηγεί γιατί η διαφορά μεταξύ κρατών μελών επιμένει.
Πώς να διαβάζετε τον μηνιαίο αριθμό
Η σελίδα αυτού του ιστότοπου για την ανεργία των νέων στην Ισπανία δείχνει το εναρμονισμένο μηνιαίο ποσοστό της Eurostat μαζί με το πλαίσιο της κατάταξης. Διαβάστε το με τρεις συνήθειες: συγκρίνετε την κατεύθυνση με τον μέσο όρο της ευρωζώνης αντί να εστιάζετε στο επίπεδο· αναμένετε εποχικό θόρυβο γύρω από την τουριστική περίοδο ακόμη και στα προσαρμοσμένα στοιχεία· και θεωρείτε σήμα τις παρατεταμένες μεταβολές μίας μονάδας ή περισσότερο, όχι τους μεμονωμένους μήνες. Το επίπεδο θα παραμείνει υψηλό για διαρθρωτικούς λόγους· η είδηση βρίσκεται στην τάση.